Rascher Siegmund (1909-1945) - SS-Hauptsturmführer, SS-Hauptsturmführer, lekarz, doktor medycyny, major Luftwaffe. Urodził się w 1909 r. w Monachium. Ojciec jego był lekarzem. Rascher studia medyczne odbył w Monachium, Stuttgarcie i Fryburgu. W czasie studiów wstąpił do Allgemeine SS. Studia ukończył w 1937 r. i rozpoczął prace jako lekarz w Szkole Artylerii Przeciwlotniczej w Schongau. Dzięki małżeństwu ze znacznie od siebie starszą Nini Diehl, która przyjaźniła się z żoną Himmlera, cieszył się dużym poparciem Reichsführera. Jeszcze przed wybuchem II wojny światowej Himmler umożliwił Rascherowi przeprowadzenie doświadczeń w obozie w Dachau. Z początkiem 1941 r. Rascher jako lekarz Luftwaffe został skierowany na specjalny kurs do Monachium dla zapoznania się z problemami zdrowia lotników latających na dużych wysokościach. Rascher zaproponował Himmlerowi przeprowadzenie na więźniach w Dachau odpowiednich eksperymentów w komorze niskich ciśnień. W wyniku tych doświadczeń zginęła jedna czwarta więźniów. Na rozkaz Himmlera utworzono w Dachau specjalną placówkę badawczą: stacji "R" stowarzyszenia Ahnenerbe, którą kierował Rascher. Przeprowadzał on wyjątkowo okrutne próby oziębieniowe, w wyniku których zginęło bardzo dużo więźniów. Następnie Rascher zajął się doświadczeniami z pewnym lekiem, który miał zwiększyć krzepliwość krwi, a tym samym przyśpieszać tamowanie krwotoków. Większość więźniów użytych do tych doświadczeń zmarła. Badania naukowe Raschera były tarczą chroniącą go przed wyjazdem na front i miały zapewnić mu upragnioną habilitację. W prowadzeniu doświadczeń pomagali mu naukowcy z zakresu medycyny lotniczej i fizjologu. Dla kariery zawodowej poświęcił nawet własnego ojca, którego wskutek oskarżeń syna wysłano do obozu koncentracyjnego.
Pracując w Dachau Rascher czynił starania o przeniesienie go z wojsk lotniczych do SS. Udało mu się to w styczniu 1944 r. wraz z nominacją na SS-Hauptsturmführera. W Dachau wyszukiwał więźniów z gładką skórą i tatuażami, których następnie zabijał, aby z ich skóry wyrabiać różne przedmioty. Ofiarowywał je lub sprzedawał oficerom SS lub ich żonom.
Aby zaskarbić sobie jeszcze większe łaski u Reichsführera, bezdzietna żona Raschera zapragnęła pochlubić się posiadaniem większej liczby dzieci. Zadanie to było niewykonalne ze względu na jej niepłodność i zaawansowany wiek. Pozorując ciążę, "rodziła" dzieci, które w rzeczywistości wykradała. Przy czwartym tego rodzaju "porodzie", w marcu 1944 r. kłamstwo zostało wykryte i za kradzież dziecka Nini Rascher aresztowano i wysłano do obozu koncentracyjnego w Ravensbrück, gdzie przed końcem wojny została zgładzona. Ta afera pokrzyżowała plany naukowe Raschera. Przy tej okazji ujawniono również przestępstwa Raschera, a m.in. to, że za sowitą opłatą ułatwił ucieczkę z obozu więźniowi, podejrzewanemu o kontakty z Secret Service. Raschera osadzono w Dachau. Tam też 26.04.1945 r. został zabity przez jednego z SS-manów, a zwłoki spalono w krematorium.

Rauff Walter (1906-?) - SS-Standartenführer (ostatni znany stopień), urodzony 19.06.1906 r., członek SS (nr ewidencyjny 290 947). Podczas agresji na Polskę był odpowiedzialny za techniczne wyposażenie i przygotowanie grup operacyjnych. Ponosi główną odpowiedzialność za rozwój ruchomych komór gazowych i innych środków masowej zagłady. W 1940 r. był kierownikiem Grupy Urzędowej I G (Sprawy techniczne) w Głównym Urzędzie Bezpieczeństwa Rzeszy, w 1942 r. był kierownikiem Grupy III D (Sprawy techniczne) i VI F (Techniczne środki pomocnicze dla zagranicznej służby informacyjnej). Po 1945 r. przebywał w Punta Arena w Chile, gdzie był hurtownikiem. Aresztowany w 1962 r. w Santiago de Chile.

Rautenberg Herbert (1908-?) – SS-Hauptsturmführer. Urodzony 19.01.1908 r. w Berlinie, student filozofii. W latach 1924-1930 należał do Sturmabteilungen. Od 26.10.1935 do 29.01.1936 służył w Wehrmachcie w 18. zapasowym batalionie karabinów maszynowych jako gefrajter rezerwy i kandydat na oficera rezerwy. Członek NSDAP od 1.04.1926 r. (nr partyjny 33 842) oraz SS od 25.03.1930 r. (nr ewidencyjny 2 297). W październiku 1934 r. był oficerem w 6. pułku Allgemeine-SS w Berlinie. W 1936 r. był w składzie III oddziału wartowniczego SS-Totenkopf „Turyngia”, skąd 1.12.1936 r. odkomenderowano go – jako dowódcę plutonu – do I pułku SS-Totenkopf „Górna Bawaria”, stacjonującego przy KL Dachau. Od 10.07.1937 do 20.11.1940 r. należał do II pułku SS-Totenkopf „Brandenburgia” rozlokowanego przy KL Sachsenhausen, skąd przeniesiono go do 6. pułku piechoty SS „Totenkopf”, wchodzącego organizacyjnie w skład Dywizji Grenadierów Pancernych SS „Totenkopf”. Z formacji tej 20.01.1942 r. został odkomenderowany do zapasowego batalionu piechoty SS „Nord”, pododdziału będącego częścią Dywizji Górskiej SS „Nord”. Od 27.03.1942 do 19.06.1942 r. służył w komendanturze poligonu SS „Debica” w Dębicy, następnie był instruktorem w szkoleniowym batalionie SS w Pradze. Od 7.07.1942 r. służył w batalionie wartowniczym „Czechy-Morawy” w Benesov, skąd oddano go do dyspozycji SS-WVHA w Oranienburgu. 15.09.1942 r. został funkcjonariuszem Urzędu A V w Głównym Urzędzie Gospodarczo-Administracyjnym SS, skąd 1.06.1943 r. skierowano go do komendantury szkoły administracyjnej SS w Dachau, a następnie do KL Lublin. W obozie tym – między 3.06.1943 a 15.09.1943 r. – zatrudniony był w sztabie komendantury. Z obozu w Lublinie odszedł do Kommandantur-Stab w KL Neuengamme, gdzie pełnił funkcję kierownika wydziału I, którą łączył – w bliżej nieustalonym czasie – z obowiązkami Lagerführera podobozu „Drütte-Watenstedt” do likwidacji obozu pod Hamburgiem w 1945 r. Odznaczony m.in. Krzyżem Żelaznym II Klasy, Czarną Odznaką za Rany, Złotą Odznaką Partyjną, Pierścieniem Honorowym SS oraz Szpadą Honorową SS.

Reichel Rosemarie (1920-) - Urodzona 16.09.1920 r. Dozorczyni w obozie koncentracyjnym na Majdanku od 27.I.1943 r. Sądzona w Krakowie, skazana 17.I.1949 r. na 8 lat więzienia.

Reinnartz August Wilhelm ""Willi" "Zębaty" (1910-?) - SS-Unterscharführer. Urodzony 17.03.1910 r. W obozie na Majdanku pełnił funkcję sanitariusza SS. 28.10.1947 r. został skazany przez Sąd Okręgowy w Lublinie na karę śmierci, jednak 14.05.1948 r. karę zamieniono na 2 lata więzienia. Zwolniony do Nie¬miec, od 1950 r. pracował jako sanitariusz, mieszkał w Langenfeld. Sądzony w Düsseldorfie w procesie 15 członków załogi KL Lublin, jednak 21.12.1978 r. z powodu niezdolności procesowej został wyłączony z procesu.

Remmele Josef (1903-?) - SS-Hauptscharführer, Urodzony 3.03.1903 r. Był Rapportführerem w Dachau. Później przeniesiony do Auschwitz.

Rhöde Werner (1904-1946) - SS-Obersturmführer. Doktor medycyny. Urodzony 11.06.1904 r. w Marburgu. Członek SS (nr ewidencyjny 283 486). Członek załogi oświęcimskiej od 1942 r. do 11.11.1944 r. Był lekarzem obozowym SS m.in. na odcinku BIb w Brzezince. Prowadził w Oświęcimiu doświadczenia nad leczeniem tyfusu plamistego szczepionkami, przeprowadzał też eksperymenty z narkotykami mającymi ułatwić wymuszanie zeznań. Przebywał również w KL Natzweiler. SS-Untersturmführer od 17.01.1944 r., a od kwietnia tego roku SS-Obersturmführer. W procesie załogi SS obozu Natzweiler został skazany w dniu 1.06.1946 r. na karę śmierci. Wyrok wykonano 11.10.1946 r.

Rindfleisch Heinrich (1916-1969) – SS-Obersturmführer. Urodzony 3.03.1916 r. we francuskim Strasbourgu w Alzacji. Doktor medycyny. Członek Allgemeine-SS od września 1934 r. (nr ewidencyjny 289 832). W okresie między 1.04.1936 r. a 26.09.1936 r. należał do Służby Pracy. 20.05.1942 r. został wcielony jako rezerwista do czynnej służby w Waffen-SS i przydzielony do Urzędu Sanitarnego SS w Berlinie. Do 1.03.1943 r. był lekarzem obozowym SS w FKL/MKL Ravensbrück, skąd przeniesiono go do wydziału V w KL Lublin, gdzie 20.01.1944 r. objął stanowisko naczelnego lekarza obozowego SS i pełnił je do 21.07.1944 r. Skąd odszedł na taką samą funkcję do KL Plaszow, a następnie do KL Gross-Rosen, gdzie był lekarzem SS m.in. w podobozach „Wüstengiersdorf” w Głuszycy oraz „Riese” w Walimiu. Między 10-19.01.1945 r. był lekarzem SS w KL Mittelbau. Stąd został przeniesiony do Urzędu D w Głównym Urzędzie Dowodzenia SS. 30.01.1945 r. skierowano go do służb medycznych 16. Dywizji Grenadierów Pancernych „Reichsführer-SS”. W bliżej nieustalonym czasie był również lekarzem obozowym SS w KL Sachsenhausen oraz Bergen-Belsen. Po zakończeniu wojny Rindfleisch był poszukiwany przez władze francuskie, polskie i belgijskie za morderstwa dokonywane na więźniach obozów koncentracyjnych. Nieniepokojony pracował aż do śmierci jako naczelny chirurg w szpitalu w Rheinhausen. Zmarł w lipcu 1969 r. w Rheinhausen.

Ritterbusch Fritz (1894-?) – SS-Obersturmführer. Urodzony 11.01.1894 r. w Zschopau koło Werdau, z zawodu urzędnik. W latach 1914-1918 służył w 153. i 264. pułku piechoty, brał udział w I wojnie światowej. Członek Sturmabteilungen. Członek NSDAP od 25.01.1925 r. (nr partyjny 6 317) oraz SS od 1931 r. (nr ewidencyjny 9 107). W październiku 1934 r. był oficerem 91. pułku Powszechnej SS w Wittenbergu. Od wiosny 1940 do 30.01.1941 r., pełnił bliżej nieokreśloną funkcję w wydziale IV w KL Flossenbürg, skąd przeniesiono go na stanowisko dowódcy jednej z kompanii wartowniczych. Z obozu tego odszedł 10.01.1943 r. do sztabu komendantury SL Hinzert na stanowisko adiutanta komendanta obozu, skąd 18.06.1943 r. przeniesiono go do KL Lublin, w którym pełnił bliżej nieustaloną funkcję w administracji obozowej. Wiosną 1944 r. odkomenderowano go do KL Gross-Rosen, gdzie od maja 1944 r. do 13.02.1945 r. był dowódcą kompanii oraz kierownikiem podobozów „Parschnitz” w Pozici i „Trautenau” w Trutnov w Czechach. Odznaczony m.in. Krzyżem Żelaznym II Klasy, Wojennym Krzyżem Zasługi II Klasy z Mieczami, Złotą Odznaką NSDAP oraz Pierścieniem Honorowym SS.

Rittinghaus Helmu (1908-?) – SS-Hauptsturmführer. Urodzony 25.08.1908 r. w Dahlbruch w Westfalii, z zawodu farmaceuta. Członek NSDAP od 1.12.1929 r. (nr partyjny 178 369) i SS od 9.11.1935 r. (nr ewidencyjny 291 339). W 1939 r. – jako rezerwista – został powołany do czynnej służby w SS-Verfügungstruppen/Waffen-SS. Do 4.10.1940 r. zatrudniony był w Inspektoracie Sanitarnym Oddziałów Waffen-SS, skąd przeniesiono go do Komendantury Głównych Magazynów Zaopatrzenia Sanitarnego SS w Berlinie. 13.02.1942 r. został odkomenderowany do Inspektoratu Obozów Koncentracyjnych w Oranienburgu i przydzielony jako kierownik apteki do KL Lublin. Funkcję tę pełnił od lutego 1942 do 25.05.1944 r., po czym przeniesiono go do 20. Ochotniczej Dywizji Grenadierów Waffen-SS „Estonia”. W dywizji tej służył do 1.01.1945 r., następnie wcielono go do 103. batalionu sanitarnego SS. Odznaczony m.in. Wojennym Krzyżem Zasługi II Klasy z Mieczami.

Rohde Werner Rhöde Werner

Rosenthal Ralf (?-1947) - lekarz obozowy z Ravensbrück. Jeszcze przed dojściem Hitlera do władzy wstąpił do NSDAP, a w 1930 r. do SA. W 1942 r. został skierowany do pracy w Ravensbrück, gdzie uczestniczył w operacjach doświadczalnych prowadzonych na polskich więźniarkach. Po rocznej działalności w obozie został aresztowany przez Gestapo za kradzież leków, dokonywanie poronień oraz inne nadużycia i skazany na 8 lat i 6 miesięcy więzienia. Wyrokiem Trybunału Wojskowego w Norymberdze został skazany 3.02.1947 r. na karę śmierci. Wyrok wykonano przez powieszenie.

Rüchl Helmuth (?) - lekarz, asystent prof. Bickenbacha. pomagał w wykonywaniu doświadczeń z fosgenem w obozie w Natzweiler-Struthof. Poszukiwany po wojnie. Sądzony zaocznie przed sądem w Metzu.

Ruppert Friedrich Wilhelm (1905-1946) - SS-Obersturmführer. Urodzony 2.02.1905 r. w miejscowości Frankenthal w Palatynacie. Ukończył szkołę ludową i dwuletnią szkołę zawodową. Z zawodu elektrotechnik. Ożenił się 16.11.1935 r., a cztery lata później, 31.08.1939 r., urodził mu się syn. Karierę w strukturach nazistowskich rozpoczął dość wcześnie, w dniu 1.01.1933 r. wstąpił do NSDAP (nr partyjny 414280) i SS (nr ewidencyjny 7282), a z systemem niemieckich obozów koncentracyjnych związany był przez cały czas funkcjonowania. Do zawodowej służby w SS wstąpił 14.04.1933 r. Służbę w KL Dachau rozpoczął już 11.04.1933 r. Początkowo był wartownikiem, następnie elektrykiem, zaś w latach 1940-1942 pracował jako starszy elektryk. Awans oficerki na stopień SS-Untersturmführera otrzymał 30.01.1942 r. 18.09.1942 r. został przeniesiony do obozu na Majdanku. Pełnił tu funkcję oficera odpowiedzialnego za stan obozowych urządzeń technicznych (Lageringenieur), a następnie został zwierzchnikiem nowo utworzonej sekcji technicznej (Technische Abteilung) podporządkowanej wydziałowi IV. W dniu 9.11.1943 r. awansowano go na SS-Obersturmführera. Gdy na przełomie kwietnia i maja 1944 r. KL Warschau przekształcono w podobóz Majdanka, objął stanowisko jego kierownika (Lagerführer), łącząc tą funkcję z obowiązkami dowódcy kompanii. Od 6.08.1944 r. do 29.04.1945 r. ponownie przebywał w KL Dachau, tym razem pełniąc obowiązki kierownika obozu więźniarskiego. Odznaczony m.in. Medalem za Aneksję Czeskich Sudetów oraz Medalem za Udział w Walkach na Froncie Wschodnim. Po aresztowaniu był sądzony przez Amerykański Trybunał Wojskowy w procesie przeciwko 40 członkom załogi obozu Dachau. 13.12.1945 r. został skazany na karę śmierci. Wyrok wykonano przez powieszenie 28.05.1946 r. w więzieniu w Landsbergu n. Lechem.
Foto: [1]

- - - - - - - - - - - -
<-powrót | w górę