Schäfer Werner August Max (?) - SS-Oberführer. Na procesie norymberskim występował jako świadek obrony SA. Przyznał się do kierowania KL Oranienburg a następnie hitlerowskim zakładami karnymi w okręgu Emsland.

Scharbert Anna (1919-) - Urodzona 8.05.1919 r. Dozorczyni w obozie koncentracyjnym na Majdanku od 16.11.1942 r.

Schiedlausky Gerhard (?) - SS-Hauptsturmführer, lekarz garnizonowy w Ravensbrück i w Buchenwaldzie. Pomagał w wielu doświadczeniach w obu obozach, zwłaszcza w zabiegach na polskich więźniarkach w Ravensbrück. W 1931 r. uzyskał dyplom lekarza. Dwa lata później wstąpił do SS i rozpoczął pracę w Wyższej Szkole Policyjnej. Po agresji Trzeciej Rzeszy na Polskę pracował początkowo w Urzędzie Emigracyjnym w Poznaniu, a po odbyciu przeszkolenia przeszedł do pracy w obozach. Z początku pracował w Mauthausen, potem we Flossenbürgu, a następnie w Ravensbrück, skąd przeszedł do Natzweiler, a w końcu do Buchenwaldu, gdzie pozostał do końca wojny. Za zasługi w pracy obozowej awansował do stopnia kapitana. W procesie hamburskim załogi z Ravensbrück został skazany na karę śmierci. Wyrok wykonano.

Schmidt Heinrich Ernst (1912-) – SS-Hauptsturmführer. Urodzony 27.03.1912 r. w Altenburg/Turyngia. Doktor medycyny. W latach 1926-1927 należał do paramilitarnej organizacji „Stalowy Hełm” (Stahlhelm), zaś między 1.05.1931 a 30.08.1931 r. do Oddziałów Szturmowych (SA). Członek NSDAP od 1.06.1931 r. (nr partyjny 555 294) oraz SS od 1.09.1931 r. (nr ewidencyjny 23 069). Od 16.06.1941 r. był rezerwistą w czynnej służbie w Waffen-SS. W styczniu 1942 r. był funkcjonariuszem wydziału V zatrudnionym jako lekarz SS w KL Buchenwald, a od maja 1942 do 1.12.1943 r. pełnił obowiązki SS-Lagerarzta w KL Warschau. Od lutego 1944 do 25.06.1944 r. kierował obozową służbą zdrowia w KL Gross-Rosen, a następnie – do końca września 1944 r. – sprawował tu funkcję SS-Lagerarzta. Z obozu w Rogoźnicy przeniesiono go do Urzędu D III w SS-WVHA. W 1945 r. był lekarzem obozowym SS w KL Mittelbau, w tym – od lutego 1945 r. – w nowo utworzonym podobozie „Boelke-Kaserne”. W 1945 r. był również lekarzem obozowym SS w KL Bergen-Belsen. Odznaczony m.in. Wojennym Krzyżem Zasługi II Klasy z Mieczami. Po wojnie mieszkał w Uelze, w powiecie Burgdorf. Sądzony w Düsseldorfie w procesie 15 członków załogi KL Lublin gdzie został uniewinniony z zarzutów.

Schoengarth Eberhard (1903-?) - SS-Brigadeführer i generał-major policji (ostatni znany stopień), dr, urodzony 22.04.1903 r. Członek SS (nr ewidencyjny 67 174). Wstąpił do NSDAP w 1922 r., ale w latach 1922-1926 przeszedł do Związku Wikingów (Wiking-Bund) i do Zakonu Młodoniemieckiego (der Jung-deutsche Orden). Od 1924 r. służył przez pewien czas w Reichswehrze. W 1935 r. wstąpił ponownie do partii hitlerowskiej. Od 1935 r. był pracownikiem Gestapo i kierownikiem placówki Gestapo w Dortmundzie i Monachium. W 1939 r., jako SS-Obersturmbannführer i nadradca regencyjny był inspektorem policji bezpieczeństwa i SD w IV okręgu wojskowym (Drezno), od 1941 r. do lipca 1943 r. był dowódcą, policji bezpieczeństwa i SD w Generalnej Guberni. W 1942 r. uczestniczył w osławionej konferencji nad Wannsee, na której omówiono tzw. ostateczne rozwiązanie kwestii żydowskiej i postanowiono wymordować 11 milionów Żydów. W 1943 r. w stopniu SS-Brigadeführera i generała-majora policji był dowódcą policji bezpieczeństwa i SD w Holandii.

Schramm Kuno (1905-?) – SS-Untersturmführer. Urodzony 11.05.1905 r. w Zella w Turyngii, magazynier. Członek NSDAP od 1.05.1933 r. (nr partyjny 2 553 999). W tym samym dniu wstąpił do SS (nr ewidencyjny 71 688). 1.07.1933 r. wstąpił do zawodowej służby w SS i otrzymał przydział do KL Dachau. W latach 1940-1941 r. pełnił m.in. funkcję podoficera raportowego SS (rapportführer). Następnie przeniesiono go do KL Gross-Rosen, gdzie 14.08.1941 r. objął stanowisko zastępcy kierownika obozu do spraw zatrudnienia więźniów. Przebywał tu do 1.09.1942 r., a następnie odszedł na placówkę kierownika departamentu gospodarczego przy Urzędzie Wyższego Dowódcy SS i Policji „Wschód” w Generalnym Gubernatorstwie z jednoczesnym odkomenderowaniem na stanowisko zastępcy kierownika wydziału IIIa w KL Lublin. Od 1.04.1943 do 5.06.1944 r. był funkcjonariuszem Urzędu D II w SS-WVHA, jednocześnie zajmując stanowisko zastępcy Lagerführera odpowiedzialnego za pracę więźniów w KL Neuengamme. Z obozu tego odszedł do KL Dachau, w którym do 15.11.1944 r. pełnił taką samą funkcję, a następnie przeniesiono go do 18. zapasowego batalionu grenadierów pancernych SS, wchodzącego organizacyjnie w skład 18. Ochotniczej Dywizji Grenadierów Pancernych SS „Horst Wessel”. W pododdziale tym służył do 24.11.1944 r., a następnie został przeniesiony do komendantury szkoły strzeleckiej Wehrmachtu w Pölzig. Odznaczony m.in. Krzyżem Żelaznym II Klasy, Krzyżem Zasługi Wojennej II Klasy z Mieczami, Medalem za Włączenie Austrii do Niemiec oraz Medalem za Aneksję Czeskich Sudetów.

Schumann Horst (1906-?) - SS-Sturmbannführer, doktor medycyny, porucznik Luftwaffe. Urodzony 1.05.1906 r. w Halle nad Soławą. Członek NSDAP i SA od 1930 r. W 1933 r. uzyskał stopień doktora medycyny. W obozie oświęcimskim przebywał dwukrotnie: w lipcu 1941 r. oraz od listopada 1942 r. do połowy 1944 r. podczas swego pierwszego pobytu wyselekcjonował 575 więźniów, którzy w ramach tzw. akcji "14 f 13" (polegającej na likwidacji więźniów obozów koncentracyjnych, którzy byli przewlekle chorzy, ułomni i niepełnosprawni) zostali skierowani do ośrodka eutanazyjnego w Sonnenstein koło Pirny w Saksonii. W trakcie drugiego pobytu w KL Auschwitz Schumann przeprowadzał na więźniach eksperymenty mające na celu uzyskanie metody masowej sterylizacji mężczyzn przy pomocy promieni X i operacji kastracyjnych. Doświadczenia z promieniami Rentgena wykonywał w bloku 30 obozu kobiecego w Brzezince, natomiast zabiegi operacyjne - w bloku 10 w obozie macierzystym. W ich wyniku zmarło kilkaset więźniarek i więźniów. Resztę, jako niezdolnych do pracy, skierowano do komór gazowych lub zamordowano dosercowymi zastrzykami fenolu. Przed pierwszym przybyciem do Oświęcimia, Schumann był - od sierpnia 1939 r. - kierownikiem zakładu eutanazyjnego Grafeneck w Wirtembergii, który powstał w celu zabijania umysłowo chorych i kalekich - w ramach tzw. akcji "T-4", przeprowadzanej na terenie Rzeszy. Po zlikwidowaniu tego ośrodka zagłady w grudniu 1940 r. objął funkcję kierownika innego zakładu eutanazyjnego w Sonnenstein koło Pirny (obok niego funkcjonowały również podobne placówki w Brandenburgu, Bernburgu, Hadamarze i na zamku Hartheim), który funkcjonował do sierpnia 1941 r., tj. do czasu formalnego wstrzymania akcji "T-4". W jej miejsce przeprowadzano inną, o podobnym charakterze, akcję pod kryptonimem "14 f 13", obejmującą tym razem więźniów wszystkich istniejących wówczas obozów koncentracyjnych. Po wojnie - do 1951 r. - zamieszkiwał w RFN. Rozpoznano go w 1950 r. w Halle, gdy prosił o zezwolenie na posiadanie broni myśliwskiej. Zagrożony aresztowaniem zbiegł do Japonii, a następnie zamustrował się jako lekarz na różnych jednostkach pływających. W 1955 r. osiedlił się w Sudanie i rozpoczął praktykę lekarską. Zwrócono na niego uwagę w 1959 r. po ogłoszeniu reportażu o jego pracy w Afryce (porównywanej z działalnością dr. A. Schweitzera). Zaniepokojony tymi faktami Schumann zbiegł do Nigerii. W 1960 r. zamieszkał w Ghanie. Początkowo prezydent Ghany odrzucał żądania o ekstradycję, jednak pod naciskiem światowej opinii publicznej został w marcu 1966 r. aresztowany, a w listopadzie tegoż roku ekstradowany do RFN. 23.09.1970 r. stanął przed Sądem Przysięgłym we Frankfurcie nad Menem, jednakże na skutek stanu zdrowia oskarżonego, w kwietniu 1971 r., proces przeciwko niemu umorzono.
Foto: [1]

Schütz Karl Philip Theodor (1906-?) – SS-Obersturmführer. Urodzony 11.03.1906 r. w Stentershausen. Doktor stomatologii. Członek NSDAP od 1.04.1933 r. (nr partyjny 2 231 125). Do SS wstąpił 1.04.1933 r. (nr ewidencyjny 119 574). Między 28.09-5.11.1938 r. służył, jako rezerwista – w Oddziałach Dyspozycyjnych SS, brał udział w aneksji czeskich Sudetów. We wrześniu 1939 r. został wcielony ponownie do czynnej służby SS-Verfügungstruppen. Do listopada 1941 r. służył w I pułku SS „Nordland”, który włączono w lutym 1941 r. w skał Dywizji Grenadierów Pancernych SS „Wiking”, skąd przeniesiono go do zapasowego batalionu sanitarnego SS w Oranienburgu. 28.11.1941 r. został stamtąd odkomenderowany do Inspektoratu Obozów Koncentracyjnych i przeniesiony do KL Lublin. W listopadzie 1942 r. oddelegowano go na krótko do KL Niederhagen-Wewelsburg, skąd po miesiącu powrócił na poprzednie stanowisko w obozie w Lublinie i piastował je do 22.07.1943 r., po czym odszedł do Policyjnej Dywizji Grenadierów Pancernych SS. Służył w niej do 6.10.1944 r. Następnie wcielono go do 500. specjalnej kompanii stomatologicznej w Pradze.

Schwarzhuber Johann (?) - SS-Obersturmführer. Wstąpił do SS w 1933 r. Pełnił kolejno służbę w obozach koncentracyjnych w Dachau, Sachsenhausen, Auschwitz-Birkenau i Ravensbrück. W Auschwitz-Birkenau i Ravensbrück pełnił funkcję Lagerführera. Stanowisko to w Ravensbrück objął 12.01.1945 r.

Schwela Siegfried (1903-1942) - SS-Hauptsturmführer. Doktor medycyny, lekarz garnizonowy w obozie oświęcimskim. Urodzony 23.03.1903 r. w Cottbus. W dniu 21.03.1942 r. został przeniesiony z KL Stutthof do KL Auschwitz na stanowisko naczelnego lekarza garnizonu SS. Wykonywał zbrodnicze zabiegi chirurgiczne na więźniach. SS-Hauptsturmführer od 21.03.1942 r. Zmarł w Oświęcimiu 10.05.1942 r. w okresie trzeciej fali epidemii tyfusu plamistego.

Siegmann Wilhelm (1898-?) – SS-Obersturmführer. Urodzony 16.08.1898 r. w Oebisfelde koło Gerdelegen, z zawodu ślusarz. W 1916 r. został powołany do szkoły podoficerskiej w Poczdamie, a następnie wcielono go do 26. pułku piechoty, z którym walczył na froncie I wojny światowej. Ostatecznie – do kapitulacji Niemiec w listopadzie 1918 r. – służył okresowo na okręcie „Derfflinfer”. W 1919 r. wstąpił do legionu ochotniczego „Grenzschutz Baltenland”, a w latach 1930-1932 należał do Sturmabteilungen. Członek NSDAP od 1.01.1930 r. (nr partyjny 413 945), natomiast 1.07.1932 r. został przyjęty do SS (nr ewidencyjny 49 125), po czym przydzielono go do 24. pułku tej organizacji w Oldenburgu. 16.01.1940 r. został wcielony do czynnej służby w Waffen-SS i w kwietniu 1941 r. dowodził jedną z kompanii w KL Neuengamme. Z obozu tego odkomenderowano go na identyczne stanowisko do FKL Ravensbrück, które zajmował do 2.10.1941 r., po czym został mianowany zastępcą dowódcy 2. kompanii wartowniczej w KL Auschwitz. Do 19.11.1941 r. był krótko dowódcą 5. kompanii w tym obozie, a następnie został przeniesiony do KL Lublin na stanowisko zwierzchnika pododdziału szkoleniowego. Od 20.04.1942 do 15.06.1942 r. dowodził 2. kompanią w KL Auschwitz, a następnie – do 30.07.1942 r. – pełnił taką samą funkcję w 3. kompanii wartowniczej, po czym został przeniesiony do załogi wartowniczej KL Sachsenhausen. W okresie od 20.11.1942 do 30.01.1944 r. stał na czele 2. kompanii w KL Lublin, a następnie 5. kompanii w tym obozie przy czym jednocześnie zajmował stanowisko Lagerführera podobozu w Radomiu., które piastował do 21.07.1944 r. Następnie odkomenderowano go do załogi wartowniczej SS w KL Mauthausen, gdzie dowodził pododdziałem stacjonującym w podobozie „Ebensee” i gdzie funkcję tę łączył z obowiązkami jego kierownika. Odznaczony m.in. Krzyżem Żelaznym II Klasy, Krzyżem Honorowym za Udział w Walkach na Froncie oraz Pierścieniem Honorowym SS.

Sievers Wolfram (?) - SS-Standartenführer, sekretarz generalny stowarzyszenia Ahnenerbe, kierownik Instytutu Badań dla Wojskowo-Naukowych Celów Waffen-SS - organizował wiele doświadczeń medycznych głównie w Dachau, Natzweiler i w Buchenwaldzie. Był pośrednikiem między wykonawcami lekarzami a kierownictwem SS. W 1929 r. wstąpił do NSDAP, a w 1935 r. do SS. W ramach swojej działalności zorganizował stacje prowadzące badania lekarskie w obozach koncentracyjnych w Dachau (stacja "R") i w Natzweiler (stacja "H"). W wielu badaniach brał aktywny udział, pozyskiwał odpowiednich ludzi, załatwiał sprawy administracyjne. Wielokrotnie odwiedzał Dachau, zawsze żywo interesując się wykonywaniem prób. Pomagał prof. Clausowi Schillingowi w jego próbach nad zimnicą. Przygotował warunki do wykonywania prób nad przydatnością wody morskiej do picia. Zajmował się organizacją doświadczeń bakteriologicznych w Natzweiler. Na procesie w Norymberdze dowodził, że działał na rozkaz ruchu oporu, który polecił mu pozyskać względy Himmlera, aby zdobywać ważne informacje. Trybunał Wojskowy nie dał wiary tym kłamliwym wywodom i skazał go w lekarskim procesie w Norymberdze na karę śmierci. Wyrok wykonano.

Stangl Franz (1908-1971) - Urodzony w 1908 r. w Altmunster w Austrii. Po szkole pracował w przemyśle tekstylnym, a w wieku 21 lat został najmłodszym mistrzem tkackim w Austrii. W 1931 r. przeniósł się do policji, gdzie po pewnym czasie zdobył posadę w wydziale politycznym Policji Kryminalnej. Po Anschlussie stal się wyznawca narodowego socjalizmu i wymyślił historyjkę o swoich wcześniejszych prawicowych zapatrywaniach. W 1940 r. oddelegowano go do związanego z "eutanazją" zakładu eksterminacyjnego w zamku Hartheim. Stamtąd przeniesiono go do "operacji na Wschodzie" i awansowano w marcu 1942 r. na drugiego komendanta obozu zagłady w Sobiborze. Po załamaniu się systemu eksterminacyjnego w Treblince II inspektor operacji "Reinhardt" Christian Wirth przeniósł go tam, aby zreorganizował obóz. Kierował nim aż do rewolty więźniów 2.08.1943 r., po której Globocnik przeniósł go do Triestu. Tam kierował obozem koncentracyjnym w San Sabba i organizował walkę z partyzantami w ramach tzw. operacji "R II". Po wojnie w 1947 r. został aresztowany po raz pierwszy przez władze austriackie z powodu mordów w ramach "eutanazji" w zamku Hartheim, zdołał jednak uciec, zanim wniesiono akt oskarżenia. Dzięki "linii szczurów" (ang. rat-line) bp. Hudala ukrył się jako inżynier w Damaszku w Syrii. W 1951 r. przeniósł się do Brazylii, gdzie w Sao Bernando pracował w zakładzie Volkswagena. 28.02.1967 r. aresztowano go tam i wydalono do RFN. W grudniu 1970 r. po rocznym procesie skazano go na dożywocie za to, ze jako komendant obozu zagłady w Treblince brał udział w zamordowaniu 900 tys. osób. Stangl zmarł w wiezieniu 28.06.1971 r.

Strippel Georg Arnold (1911-1994) – SS-Obersturmführer. Urodzony 2.06.1911 r. w Unhausen koło Fitzler/Homburg, z zawodu cieśla. Członek NSDAP od 1.05.1935 r. (nr partyjny 4 330 442). 1.06.1934 r. wstąpił do Oddziałów Wartowniczych SS (nr ewidencyjny 236 290) i został wcielony do III Oddziału Wartowniczego SS „Saksonia”, stacjonującego przy KL Sachsenburg. W 1938 r. był członkiem 3. pułku SS-Totenkopf „Turyngia” zabezpieczającego KL Buchenwald, następnie przeniesiono go do sztabu komendantury tego obozu, na stanowisko podoficera raportowego SS. Po utworzeniu KL Natzweiler objął w nim funkcję sierżanta sztabowego komendantury, skąd w czerwcu 1942 r. odszedł KL Lublin. Pełnił tu funkcję kierownika pola więźniarskiego (Feldführer) oraz zastępcy kierownika wydziału III. 5.07.1943 r. objął takie samo stanowisko w FKL Ravensbrück. Piastował je krótko, gdyż po kilku dniach przeniesiono go do KL Herzogenbusch jako kierownika wydziału III. Po likwidacji tego obozu w październiku 1944 r. odszedł do KL Neuengamme, gdzie do maja 1945 r. był zastępcą kierownika wydziału III i jednocześnie zwierzchnikiem wszystkich podobozów. Odznaczony m.in. Wojennym Krzyżem Zasługi II Klasy z Mieczami. Po wojnie został skazany na 10 lat więzienia w procesie załogi KL Buchenwald, a w procesie załogi KL Lublin w Düsseldorfie 30.06.1981 r. na 3 lata i 6 miesięcy więzienia. Mieszkał w Niederhohstadt, w górach Taunus. Zmarł 1.05.1994 r. we Frankfurcie nad Menem.

Stumpfegger Ludwig (?-1945) - SS-Standartenführer, doktor medycyny, chirurg, wspólnie z Gebhardtem dokonywał przeszczepów kości pobieranych od żyjących więźniarek obozu w Ravensbrück. Przeprowadzał również i inne doświadczenia chirurgiczne (kostne) w tym obozie. Pełnił obowiązki osobistego lekarza Himmlera, a w ostatnich tygodniach wojny - Hitlera. Zginął w czasie walk o Berlin. Według danych z prasy niemieckiej w Berlinie Zachodnim znaleziono szkielety, z których jeden, poddany badaniom, odpowiadał cechom Stumpfeggera.

Süss Rosa (1920-) - Urodzona 16.09.1920 r. w Ganswiess. Dozorczyni w obozie koncentracyjnym na Majdanku. Sądzona w Düsseldorfie w procesie 15 członków załogi KL Lublin gdzie została uniewinniona z zarzutów.

- - - - - - - - - - - -
<-powrót | w górę